Bazen hayat istediğimiz gitmez düşeriz kalkarız bu bir döngüdür ama nasıl düştüğün ve kiminle ne şekil de ayağa kalktığın çok önemlidir…

Kalbin hep umutsuz ruhun hep yorgundur hiçbirşey yapacak gücü kendinde bulamazsın bazen çünkü hayat seni hep yaralamıştır o yüzdendir tüm bunlar kalbin ve ruhun arasındaki ikilem…

Bazı anlar vardır yanında kimseyi istemez bazı anlarda ağlamak istersin hatta ve günü gelir tüm bunlar seni yaralamaya yeter çünkü düşündükçe hep aklına gelen şeyler vardır çünkü asla iyileşmeyen şey senin canın yakar çünkü onun orda hep kaldığını bilmekten herşeyi susturur.

Ortalık bir an sessizleşir kalbin sen istemeden artık atmamaya başlar işte bu noktanın adı depresyon yada bırakma isteği .

Peki akılda sorulan tek soru ben şimdi napıcam?

Ya ağa kalkıcam yada düşmeye devam edeceksin hangisi sence hayır sakın ikilem yok tamamen istemen gerek tek şey cesaret eksikliği o kadar bunu yapman gerek kalk ayağa ve kendine gel artık ağlama çözülmiycek çünkü .